We leven in een tijd waarin er voortdurend iets klinkt. Onze telefoon, berichten, nieuws, muziek, gesprekken en afspraken vragen steeds om onze aandacht. We reageren, plannen, organiseren en schakelen. Vaak zijn we al bezig met het volgende voordat het huidige moment voorbij is.
Hoe vaak zijn we eigenlijk echt stil?
Op de yogamat ontstaat ruimte om opnieuw te luisteren. Niet alleen naar wat er om ons heen gebeurt, maar vooral naar wat er vanbinnen te horen is.
Een lichaam dat spanning vasthoudt. Een ademhaling die haastig is geworden. Een schouder die ongemerkt omhoog is getrokken. Of juist een gevoel van ruimte en ontspanning wanneer we niets hoeven te bereiken.
Yoga nodigt uit om daar aandacht voor te hebben. Niet door alles meteen te willen veranderen, maar door eerst te luisteren. Wat vertelt het lichaam? Hoe beweegt de adem? Welke gedachten komen voorbij? En wat gebeurt er wanneer we die gedachten niet hoeven te volgen?
Dat luisteren vraagt om vertraging. Pas wanneer het stiller wordt, merken we soms op wat al die tijd aanwezig was.
Ook de adem is een ingang naar het hier en nu. De adem is er altijd, zonder dat we er iets voor hoeven te doen. Door er met aandacht bij te blijven, komen we dichter bij het moment zelf. Niet gisteren, niet straks, maar hier.
Patanjali beschrijft yoga als het tot rust brengen van de bewegingen van de geest. Dat betekent niet dat we onze gedachten moeten uitschakelen. We kunnen leren ze waar te nemen zonder ons er steeds door te laten meenemen. Aandacht ontstaat wanneer we leren kijken en luisteren zonder direct te oordelen.
En misschien werkt dat ook door buiten de yogamat. Wie leert luisteren naar zichzelf, kan misschien ook beter luisteren naar een ander. Echt luisteren zonder meteen een antwoord te bedenken, zonder te oordelen of het gesprek over te nemen. Gewoon aanwezig zijn bij wat de ander vertelt.
Luisteren is daarmee meer dan horen.
Het is aandacht geven aan het lichaam, aan de adem, aan gedachten en gevoelens. Aan de stilte. Aan de ander. Aan het moment waarin je je bevindt.
Misschien is dat wel de kunst van het luisteren: even niets hoeven toevoegen.
Alleen aanwezig zijn en horen wat er al is.
